11 sierpnia 2014

Upały i praca

Ostatnio mało co tu zaglądam. To przez upały. Źle je znoszę, a jeszcze powroty z pracy rozgrzanym pociągiem, w którym pomimo otwartych wszystkich okien, nadal nie ma czym oddychać, dodaje swoje. Z tego wszystkiego: upał w pracy - na klimatyzację nie mamy co liczyć [no chyba że fiknę koziołka - dzisiaj prawie mi się to udało], upał w pociągu, upał w domu. Ja przestaję funkcjonować.


Zabawne jest, że gdy się wysiada z takiego rozgrzanego pociągu i dochodzi się do wniosku, że jest fajnie chłodno. A tu temperatura powietrza liczy sobie jakieś 30-35 kresek. W takich sytuacjach, to ja wolę nie wiedzieć, ile jest wtedy w pociągu.

Upały to jedno. Nie da się w takich funkcjonować. Można co najwyżej udawać, że się żyje. Ale tu trzeba pracować. Jakby tego było mało, mieliśmy dość duże zmiany w pracy. A dokładniej to w prawie, na którym opieramy całe nasze funkcjonowanie. Pierwsze dwa tygodnie po urlopie, to była wielka niewiadoma. Nikt nie wiedziała, co ma robić i jak. Jednego dnia takie ustalenia, dwie godziny później już inne, a następnego dnia jeszcze co innego. Co chwilę bieganie do kierownika albo do dyrekcji z zapytaniami, nowymi ustaleniami. Doczytywanie przepisów z ustawy i rozporządzeń, bo jedno związane z drugim. problemy z klientami, bo zamiast 15 min obsługi, jak to wcześniej było, czas nam się wydłużył do 30-60 min. W zależności, co kto chce, ile czego potrzebuje. Jeszcze mamy program niedostosowany do nowego prawa. I prędko programu nie zmienimy. Ech...

Jakby tego było mało, ustawa ma błędy. To akurat nic nowego, wiele ustaw jest po prostu źle napisana. Ale na szkoleniu był pan, który pomagał tą ustawę tworzyć i tłumaczył się tak, że błędy są, bo pisali ustawę o dwunastej w nocy i po prostu zapomnieli zmienić jakieś tam słówko. Tylko to jedno słówko powoduje, że połowę ludzi musimy odsyłać bez niczego, bo brakuje im jednego papierka albo pieczątki. Oczywiście, wcześniej nie był ten papierek, czy też pieczątka, wymagane.

Poza tym, co to za tłumaczenie, że pisali ustawę o dwunastej w nocy. Niech dziecko z podstawówki zacznie się tłumaczyć tak nauczycielowi, to zostanie wyśmiane. Co kogo obchodzi, kiedy ustawa była pisana. Mieli na to rok czy dwa czasu. Wcale nie musieli w ostatniej chwili się za to zabierać. A konsekwencje ponoszą wszyscy - zarówno my jak i osoby do nas przychodzące.

Na szczęście, cztery tygodnie po wejściu ustawy w życie, zaczyna się wszystko powoli układać. Owszem, jest jeszcze sporo niejasności, wiele rzeczy do zrobienia, co chwilę wyskakują jakieś komplikacje, ale już jest łatwiej, niż było. I jestem przekonana, ze gdyby dać wszystkim więcej czasu na wdrożenie nowej ustawy, niż tylko tydzień, byłoby dużo, dużo łatwiej. Ale co może wiedzieć taka szara myszka jak ja.

No dobra. Zielona myszka. Wszak Gabiki są zielone.

09 sierpnia 2014

Wakacje Gabika

W tym roku byłam na wakacjach z Mamą Mufinka nad morzem. koniec czerwca - początek lipca. Żadne ciepłe kraje, żadne udziwniane kombinacje. Nasze, własne morze. I miało być zimno - przecież zawsze nad naszym morzem jest zimno. I co? I zimno było - przez pierwsze dwa dni. A potem jak ktoś zaświecił lampkę nad naszymi głowami, tak się popsuła i nie dało się jej wyłączyć.

Gabik z natury nie jest fanem opalania się, leżenia plackiem cały dzień na plaży. Smażenia się w słońcu. Wolę coś robić, ruszać się. Leżeć mogę, tylko w cieniu.Więc przez pierwsze dwa dni, może trzy, grzecznie chodziłyśmy na długie spacerki po plaży. Ale potem się już nie dało. Na plaże miałyśmy... może 200m. Kwestią było przejść przez niewielką wydmę i już. Jednak gdy zrobiło się tak koszmarnie ciepło, nawet to przejście przez wydmę było trudne. O 12tej najpóźniej schodziłyśmy z plaży, bo nie dało się tam siedzieć. Wracałyśmy na nią dopiero po 18tej.

Samo słońce może nie byłoby takie straszne. Ale nie było wiatru. Naprawdę, nawet lekkiego podmuchu nie było. Jak przyjechałyśmy, zaczął się odpływ. Potem morze ucichło całkowicie. Nawet jednej fali nie było. Pierwszy raz widziałam nasze morze bez ani jednej fali.



Burze też były. Ze trzy chyba. Ale po nich wcale się pogoda nie polepszała. Raz nawet widziałyśmy trąbę powietrzną. Na morzu oczywiście. I na szczęście, do nas nie dotarła. Jeszcze by Gabiki porwała i co ja bym wtedy zrobiła? Gdzie bym ich miała szukać? [Tak wiem, same by się znalazły, jakby tylko zgłodniały.]



Z Mamą Mufinka uprawiałyśmy w związku z pogoda, przymusowe lenistwo, które kończyło się na spacerku na plażę na dwie, trzy godzinki. potem powrót i czytanie książeczki lub kompletne nic nie robienie. I to dosłownie. nawet obiadu nie gotowałyśmy, bo po co. Był chleb, masło, pomidory i cebula. I to w zupełności nam wystarczało. Zresztą, dawno mi tak nie smakował chleb z pomidorem i cebulą.

W drugim tygodniu, przyjechała w odwiedziny Aniołek. I została z nami. Niestety, Tygrysek nie mogła do nas dołączyć z racji jakiejś pracy i innych takich. Niestety, nie można mieć wszystkiego.

dwa dni przed wyjazdem wróciły fale na morze. Ktoś je wreszcie oddał. A ja może jeszcze jakieś zdjątko tu zamieszę, a co mi tam.



Część zdjęć jest zrobionych przez Mamę Mufinka, a część przez Gabiki. Przyznaję, do tej pory nie obejrzałam wszystkich - Mama Mufinka zrobiła ok 1400 zdjęć, ja tylko 130.

Znad morza pojechałyśmy w odwiedziny do Suwałk. Dawno tam nie byłam. Miasto się zmieniło. Dużo remontów, renowacja rynku. Spodobało mi się. I tak, jak we Wrocławiu były krasnoludki, tak tam też są. Jest utworzony Szlak turystyczny im. Marii Konopnickiej "Krasnoludki są na świecie". Małe figurki krasnoludów z bajki o Sierotce Marysi są umiejscowione w kilku różnych miejscach, które są połączone szlakiem turystycznym. Myśmy widziały tylko dwa krasnoludki, gdyż nie było aż tyle czasu, by przejść całą trasę.




Chciałyśmy złapać jeszcze jednego krasnoludka, niestety, akurat wymieniali latarnię, na której wisiał i nie zdążyli go zamontować. No nic. Następnym razem przejdę całą trasę. A co mi tam.

Z całych wakacji, najbardziej dumna jestem z siebie za to, że przejechałam tyle kilometrów. Pierwszy raz w życiu jechałam sama, bez zmiennego kierowcy. I nie dość, że dojechałam nad morze, to potem przejechałam do Suwałk, a na koniec wróciłam z tych Suwałk. Czyli cały kraj dookoła. I dałam radę. I jakoś tak ciut lepiej mi się przez to ostatnio prowadzi samochód.


15 lipca 2014

W poszukiwaniu Krasnoludków

W drugą sobotę czerwca byłam we Wrocławiu. Tak, ten sam sposób podróżowania, co do Stolicy. Ta sama, moja ulubiona, Kuzynka, zakupiła bilety za niewielką sumkę i żal było nie jechać. A pogodę zapowiadali niezbyt sprzyjającą spacerom po mieście. Trudno. Nas byle deszczyk nie przestraszy. Stwierdziłyśmy, że zawsze możemy iść do kina.

Po trzech godzinach jazdy, wysiadłyśmy na Dworcu Autobusowym. Nie bardzo wiedząc nawet, w którą stronę iść, udałyśmy się na Dworzec Główny PKP - w końcu muszą tam być jakieś kierunkowskazy, gdzie jest centrum. I faktycznie były. Potem szybki rzut oka na mapkę i ruszyłyśmy na Rynek. Przy kawie, zdecydowałyśmy, że jedziemy zobaczyć Ogród Japoński i Halę Stulecia. Chwilowo nie padało, słoneczko nieśmiało przebijało się przez chmury - trzeba było wykorzystać pogodę.

Wsiadłyśmy w tramwaj. Jechał trochę naokoło, ze względu na remont Mostu Zwierzynieckiego. Nie byłoby to problemem, w końcu nie znamy miasta, którędy tramwaj jedzie nie jest dla nas istotne, kwestia tylko, by jechał na wybrany przez nas przystanek. A tymczasem, w połowie drogi, jakaś pani nas pyta, czy ten środek publicznego transportu zatrzymuje się przy Hali Stulecia. Grzecznie odpowiadamy, że raczej powinien, ale jesteśmy w tym mieście po raz pierwszy i nie bardzo się orientujemy. Na co pani nam odpowiedziała, że mieszka tu całe życie i też się nie orientuje. Pozostawię to bez komentarza.



W końcu wysiadłyśmy przy Hali. Zwiedzić jej nie miałyśmy jak, gdyż była zamknięta. Jakieś przedstawienie miało się w niej odbyć wieczorem. Jednak park zwiedzić się udało. I oczywiście ogród Japoński.


To brama wejściowa do Ogrodu Japońskiego. Choć niewielkich rozmiarów, jest przepiękny. Niewielkich, mam na myśli fakt, że przeszłyśmy go wszerz i wzdłuż w przeciągu pół godziny. A przynajmniej kolejną godzinę siedziałyśmy na ławeczce i kompletnie nic nie robiłyśmy. Bezczelnie podrzucę jeszcze kilka zdjęć:




Wiadomo, zdjęcia nie oddają tego, co naprawdę widać. Ale zapewniam, ogród jest wspaniały. I polecam zwiedzenie go każdemu, kto będzie w pobliżu. A nawet jak nie będzie w pobliżu, to warto jechać i go zobaczyć.

Na rynek wróciłyśmy na piechotę. To tak w ramach chodzenia jak najmniej. Ale zachciało nam się przewieźć kolejką linową. Jest jeden przystanek takiej kolejki. Przewozi ona pasażerów na drugi brzeg Odry. Zgadza sie, gondolką. Cena biletu taka sama, jak na tramwaj, a dla studentów i pracowników Politechniki jest chyba za darmo. Nie wnikałam. Ale podobało mi się.

Na rynku plątałyśmy się trochę bez celu. Poszłyśmy zwiedzić wyspy, przy okazji trafiając na festiwal kulturowy - Kalejdoskop Kultur. Bardzo fajne występy na scenie, zarówno w wykonaniu dzieci, młodzieży, jak i dorosłych. A potem był naleśnik z nutellą - słodkie wspomnienie Paryża.

W tak zwanym międzyczasie, szukałyśmy krasnoludków. We Wrocławiu jest ich około 300. Ja znalazłam niecałe 30. Ale nie miałyśmy ani mapy, ani nawet bladego pojęcia, gdzie ich można szukać. Jak na jakiegoś udało nam się wpaść, to z dziką radością został biedny krasnal obfotografowany. Każdy z nich ma imię. Ale z czystego lenistwa, nie będę szukać imion tych, które udało mi się znaleźć. Nawet ich tu wszystkich nie umieszczę. Jak ktoś chce zobaczyć zdjęcia - zapraszam. Ale większą frajdę daje własnoręczne znalezienie krasnoludka na ulicach Wrocławia.







Krasnoludki mają swoją oficjalną stronę: krasnale.pl. Są na niej wszystkie informacje na ich temat, a także mapa, na której są zaznaczone miejsca ich przebywania. Mam wielką ochotę wybrać się do Wrocławia jeszcze raz, tylko po to, by znaleźć wszystkie krasnale. Więc może w przyszłym roku mi się uda ten pomysł zrealizować. Czas pokaże.

Na zakończenie naszej wizyty, w prawdzie trochę popadało, ale przez to na niebie pojawiła się przepiękna tęcza. A po chwili druga. Niestety zdjęcia brak. Na koniec czekała nas 3 godzinna podróż do domu, którą cała przespałyśmy.